Platen, blokken en kubussen van paraffine, beton en pigmenten – de materialen die Ulrich Haug gebruikt voor zijn migmatieten, erosies, sedimenten, voor de serie Schichtweise en de Erinnerten Orte, kunnen niet diverser en tegenstrijdiger zijn. En toch lijken ze zo op elkaar. Naast concrete sedimentaties met verschillende texturen zien we ook structuren van stroming: gekleurde strepen en bevroren druppels die als ijspegels in ondergrondse meren en uitgesleten grotgangen groeien. Nauwkeurige doorsneden geven inzicht in lagen, vergelijkbaar met de jaarringen van hout. Witblauwe mistwolken en vervaagd roetzwart doordringen het aardse grijs en bruin.
De toeschouwer ervaart een complex gevoel dat voortkomt uit een mengeling van spijt en ontroering. Het is het aanvaarden van vergankelijkheid, verheven tot een esthetische gevoeligheid, als een weemoedige melancholie bij het verlies van dingen die we moeten loslaten. Het is de esthetiek van een stille vreugde, die onvermijdelijk verbonden is met verdriet en die ons de wereld intenser laat waarnemen en ervan laat genieten. De Japanners hebben hiervoor de uitdrukking: in het vergaan van schoonheid het ware mooie zien.
- Betha Maier-Kraushaar